Stop de beeldenstorm

De beeldenstorm uit onze vaderlandse geschiedenis is niet de eerste en de laatste in de wereldgeschiedenis geweest. Dat mensen uit verschillende culturen elkaars beelden en symbolen breken of onteren is helaas een verschijnsel dat meestal deel uit maakt van fundamentalistisch denken. Met de regelmaat van de klok manifesteert het zich in de geschiedenis tot op de dag van vandaag.
In het verleden had het te maken met een superieuriteits-gevoel van de overwinnaar die de cultuur van de verliezer onder de voet liep. Om enige tijd later vaak te moeten constateren dat wie kaatst de bal terug kan verwachten. Dan wordt de overwinnaar op zijn beurt de verliezer en worden zijn beelden door een nieuwe veroveraar gebroken.
Ook in de geschiedenis van oud-Israël zijn er verliezers en overwinnaars. De vrouwelijke beelden uit een oudere Kanaänitische cultuur van godinnen als Eva, Asjera, Anat, Astarte en Sophia worden door binnenvallende herdersvolken óf gebroken óf zodanig vervormd dat zij in het denken van de veel later schrijvende bijbelredacteuren passen. Als kinderen van een vadercultuur (her)schrijven zij later de verhalen en teksten vanuit hun tijdsbeeld.
Wij leven in een tijd waarin archeologisch en kunsthistorisch onderzoek het mogelijk maakt de oude gebroken godinnen-beelden in ons bewustzijn te helen. Om de geschiedenis van de verliezer te leren kennen. In onze tijd is het belangrijk heilige teksten vanuit een symbolisch bewustzijn te lezen. In dat bewustzijn mag ieder beeld er zijn omdat ieder beeld ooit waardevol was voor diegenen die het vormden. Iedere generatie schept eigen beelden. Het getuigt van historisch inzicht wanneer wij respect tonen voor beelden van eerdere generaties en die niet veroordelen.